Vandaag is het op alle mogelijke Vlaamse radio- en televisiezenders de hele dag lang allemaal Music for Life wat de klok slaat! En waarom? Wel, hip hip hoera, omdat er een algemene vakbondsactie is! Een protestactie waarbij er uiteraard naar de enig gekende ultieme en beproefde methode wordt gegrepen: een algehele en algemene staking die meteen gans België lamlegt en gijzelt. Willens nillens namen deze morgen vele privéwerkende Belgen gedwee de auto om aan te schuiven in de dubbellange files. Of ze namen dan maar een extra dagje verlof om die verplichte lamlegging zonder al te veel kleerscheuren te kunnen doorkomen.

Studenten kregen dan weer de melding dat de staking geen geldig excuus kan zijn en dat ze toch op de allerlaatste examens moeten verschijnen. Ze moeten maar vroeger opstaan, ze moeten maar met de fiets komen! Hoe zwakker en onmondiger je bent in deze maatschappij, hoe harder je blijkbaar wordt getroffen door die pensioenstaking. Maar maar maar, laten we toch vooral niet vergeten dat deze staking een uiting van solidariteit ‘moet’ zijn, en een staking die uiteindelijk ook wel nog die studenten, ooit far far far away nog eens ten goede zal komen. We staken voor uw goed, voor uw toekomst! Vergeet dat vooral niet, of we staken er nog eens volmondig voor op 30 januari! Dan is dit voor die NMBS-er van 50 jaar uit het Nieuwsblad zijn 121ste spoorstaking!

Maar wat blijkt nu? Wel, de zwakkeren hebben sinds de opkomst van de sociale media ook een stem gekregen en die stemmen morren, facebooken en twitteren toch wel opmerkelijk luid de laatste dagen! Tijdens al die facebookdiscussies vraag ik me dan af waar eigenlijk al die jonge voorstanders zijn van een algemene staking? Waar zijn al die jongeren die vinden dat de toch wel mooie ambtenaarspensioenen nu eens de standaard moeten worden! Dat we dus eigenlijk, in volle besparingstijden, alle pensioenen maar moeten verhogen tot op het ambtenarenniveau (dixit ergens een vakbondsafgevaardigde in Reyers laat of Terzake). Ik zie en hoor eigenlijk vooral ouderen die klagen omdat ze twee jaar later op pensioen zullen moeten gaan en die opeens merken dat ze net iets minder zullen kunnen sparen na hun pensioen. Ouderen die jongeren angst aanjagen en hun vingertjes of beter oude vuisten in de lucht steken. Demagogisch worden hierbij dan steeds opnieuw diezelfde voorbeelden aangehaald van die verkleumde spoorlegger die nog twee jaar in weer en wind zal moeten werken. Of, iets dichter bij huis, dan weer dat voorbeeld van die arme postbode die door de sneeuw onze brieven twee jaar langer zal moeten komen bezorgen. Dit is pure demagogie en niets anders als je de uitzonderingen tot de regel verheft en deze dan ook nog eens als argument en voorbeeld gebruikt om je grote gelijk te halen!

Jan Van Biesen, ook een ambtenaar, en de drie presentatoren in het Glazen huis, ook ambtenaren, zouden eigenlijk heel gelukkig moeten zijn dat die vakbondsmensen het hele land hebben platgelegd! Niet omdat ze met Music for Life nu overal live te zien en te horen zijn, nee nee, maar wel omdat het tenslotte toch ook gaat om hun pensioenen en om hun langer moeten werken! ‘Dank u, dank u’ zouden ze moeten roepen op de Groenplaats om dan heel hard dat glazen huis uit te hollen richting hun eigen gezellig gesloten huisje. Want eigenlijk moeten ze meestaken! Dicht met dat verdomde glazen huis! De rolluiken hard naar beneden en het slot erop. De muziekknop op min tien en de stroom eruit en dan maar ontruimen die Groenplaats!. Allemaal terug de pot op met al jullie stinkende diarree! We do give a shit about our own shit!

Maar gelukkig denken ze niet zo. Wel integendeel. Jan Van Biesen zegt dat hij enkel schrik had dat de uitzending van Music for Life zou worden stopgezet, dat hij schrik had dat die ongelooflijke actie, waarbij een jongerenzender zomaar eventjes heel het ‘liefdadigheidsverhaal’ heeft heruitgevonden, zou stilvallen. Zegt Jan dit voor zijn eigen bestwil? Neeneenee… voor… voor tja, voor wat eigenlijk? Hij zegt dit, geloof het nu of niet, uit één of ander ideaal godverdomme! Omdat hij en Studio Brussel en die honderdduizenden jongeren die ongelooflijke acties opzetten dit gewoonweg doen en dit willen doen! Zonder zich daarbij vragen te stellen over morgen en overmorgen, laat staan over ‘binnen 30 en 40 jaar’! Dat is echt wel ‘life’! Ervoor gaan. Hier en nu! Zonder angst! En als een VRT-vakbondsfundamentalist aan Jan zou zeggen dat hij zal moeten stoppen op zijn 62ste, dan zou hij zich ongetwijfeld beledigd voelen! Maar ja! Jan legt geen sporen bij de NMBS natuurlijk, en Jan heeft nog nooit brieven in mijn bus gestopt! Jan is misschien wel net die ambtenaar die als uitzondering de regel bevestigt. Dan ben ik ook een demagoog.

Trouwens, nu die actie ‘Music for Life’, net door die vakbondsstaking, overal in het radio- en televisieland aanwezig is, toont ze ons nog veel veel meer! Music for Life heeft in een paar jaar tijd het ‘liefdadigheidslandschap’ compleet herdacht en hertekend! Weg met die armoefoto’s van Broederlijk delen, met bedelende wenende kindjes met bolle buikjes! Weg met die kleurpotloden van 11.11.11 en ook maar meteen weg met die opgestoken vingertjes en trieste schuldopdringerij. Nee hoor, met Music for Life is’t dik feest, en we doen de polonaise voor die kindjes met diarree! Neenee, ’t is feest en we bakken pannenkoeken, en we breien mutsen, en we vragen muziekjes aan waar we graag onnoemelijk veel geld voor betalen! ‘t Is dik feest waarbij Snow Patrol en Arsenal op een glazen dakje komen spelen en we ons zot amuseren. Een dik feest waarbij we op ’t eind van ’t verhaal dan ook nog eens massa’s en massa’s geld en hopelijk hulp naar één of ander goed doel kunnen sturen. Of al die massa’s geld dan goed worden gebruikt is hier nu eventjes een discussie compleet naast de kwestie, want dat kunnen we ons evengoed afvragen van de acties van 11.11.11 en Broederlijk delen. Ik vertrouw het Rode Kruis, en ik vertrouw nog meer Studio Brussel en ik vertrouw vooral die drie mensen die opgesloten zitten met die sapjes in dat glazen huis.

Wat hebben we geleerd vandaag? Of beter wat zouden die vakbonden beter eens goed bekijken vandaag en morgen? Wel, die positieve en constructieve attitude van Studio Brussel en dat compleet ‘out of te box’ herdenken van het liefdadigheidswerk, kan die vakbondsmensen misschien wel eens inspireren. Liefdadigheid à la ‘broederlijk delen’ en ’11.11.11’ is zo passé als de pest, is iets van de voorbije 20ste eeuw, misschien wel net als die ‘stakingen’! En dat ‘liefdadigheidswerk’ is nu door Studio Brussel met hun Music for Life compleet herdacht in een nieuwe efficiënte 21ste eeuwse format en aanpak! En het resultaat mag er wezen! Een week lang jong en minder jong volk dat met zakken en zakken vol met geld naar Gent, Leuven en Antwerpen afzakt. Eenmaal daar aangekomen gooien ze dat geld supergeëngageerd het glazen huis binnen, om daarna, na hun ‘15 seconds-of-fame’, nog gelukkiger terug te keren naar hun verre Vlaamse dorpen en gemeenten, waar ze hun verhaal nog eens in ’t café aan de vrienden vertellen. Het uiteindelijke doel, zijnde het verlichten van diarree, wordt hierbij op een plezierige manier een ongelooflijk ‘spetterend’ succes! Diarree is bijna sexy geworden. We do give a shit! Gewoonweg super!

Zouden die vakbonden misschien ook eens kunnen proberen hun manier van werken te herdenken? Zijn die ‘algemene stakingen’ als drukkingsmiddel effectief ook niet zo passé als de pest? Kunnen ze misschien ook even compleet out of the box denken? Wild denken in plaats van wild staken? Eens kijken of ze van hun alsmaar terugkerende negatieve acties die ook nog eens alsmaar meer mensen storen, misschien iets positiefs kunnen maken. Ik heb al een actie: ‘Strike for Life’… We staken, maar komkomkom… iedereen die vandaag staakt en thuis blijft stort 10 euro voor Music for Life. Dat kan er zeker wel vanaf als ze al hun rechten mogen behouden! En anders eigenlijk toch ook wel… 10 euro per thuisblijvende staker, dat moet kunnen. Een ‘Strike-for-Life-blijk-van-goeie-wil’ die misschien de ouders die hun kinderen naar school moeten brengen en in de file stil staan te luisteren naar Studio Brussel en Music for Life toch nog een ietwat positief gevoel kan geven. Eventjes een smile op hun vermoeide gezichten. En dan kunnen al die verschillende vakbondsleiders vrijdagavond eens samen solidair naar het Glazen huis komen in Antwerpen en daar een dikke diarreecheck geven van 1.000.000 euro, en misschien ook meteen even sorry zeggen! Sorry voor al die miserie die we jullie aandoen! Sorry voor onze vervelende achterhaalde acties! Maar kom! We hebben 1.000.000 euro ingezameld en onze boodschap is waarschijnlijk wel overgekomen. Eén grote boodschap als het ware die goed passeert! Niet eentje die zomaar doorfloept of wild in het rond spettert! Nee, een positieve, lachende compacte boodschap! Mooimooimooi! De Music for Lifers zullen er nog luid en hard voor applaudisseren daar op die Groenplaats.

Ze spreken intussen al weer van een nieuwe algemene staking op maandag 30 januari 2012! Nog meer ouwe wijn in nieuwe of zelfs ouwe zakken. Misschien kunnen de vakbonden eens onze gewone mening vragen, van de gewone bevolking, die ze hopelijk toch wel een beetje vertegenwoordigen. Dat die vakbonden misschien eerst eens samen aan één tafel gaan zitten en dan met twee klikken een facebookfanpage maken. Of beter twee facebookfanpages maken: ééntje voor de staking op 30 januari en ééntje tegen de staking op 30 januari. Dat ze op die facebookpagina’s dan mooi hun eisen en verwachtingen verduidelijken. Een ‘facebook strike’. Daar halen ze pas de pers mee en ik ben toch wel heel benieuwd welke facebookpagina het uiteindelijk democratisch zal halen! Misschien overtuigen ze mij wel om mee te staken. ‘Maar de ouderen zitten toch niet op facebook ?!’ zullen de vakbondsafgevaardigden waarschijnlijk door een megafoon roepen! Tja, misschien moeten de jongeren de ouderen hierbij eens helpen. We hebben nog enkele weken de tijd voor het alweer 30 januari is en we weer allemaal in de files staan naar Antwerpen, Gent, Leuven en Brussel.

Het zijn maar een paar heel ruwe ‘out of the box’ suggesties. Er zijn ongetwijfeld nog veel betere suggesties en ik ben er zeker van dat ze ook nog zullen volgen. Maar ik ben dat vakbondsfundamentalisme intussen wel redelijk beu, net zo hard als ik die nieuwe liefdadigheid zo ongelooflijk leuk vind. Bedankt Studio Brussel! Het waren 6 ongelooflijk jaren! Bedankt vakbonden om deze eerste en ruwe suggesties toch even te willen overwegen. ‘Strike for Life!’ en ‘facebookstrike!’

Toch nog een slotbemerking aan die vakbondsmensen: de wereld is veranderd en verandert alsmaar sneller. Het gebeurt in het Oosten en niet in het Westen. Dat is een realiteit, die veel verder gaat dan pensioenverminderingen en wat meer werken. Het Oosten raast aan een flitsende hogesnelheidstreinvaart economisch vooruit, iets waar jullie blijkbaar toch wel redelijk Oost-indisch doof en blind voor zijn. Als jullie binnenkort op pensioen gaan, en dan misschien een welgespaarde levensverzekering opstrijken, ga dan even op een welverdiende vakantie naar China, naar Singapore of naar Indië en dan zullen jullie pas echt beseffen welke trein jullie eigenlijk hebben gemist door al die stakingen! Een trein naar de toekomst waar jullie kinderen en kleinkinderen ook hadden moeten opzitten. Als we zo verder gaan met dat 20-eeuws protesteren , dan komt er misschien uiteindelijk nog één laatste boemeltreintje aangetuft waar we allemaal mooi zullen mogen opstappen. Nee, niet die hoge snelheidstrein naar de toekomst, want die hebben we gemist op 30 januari, maar een boemeltrein naar het grauwe en arme Avondland. Nog wat verder weg van het rijzende Oosten.

Maar om toch vooral positief te eindigen nog een écht welgemeende oproep aan de vakbondsmensen: kom uit jullie bastion vol met vlaggen, borden, vaandels en megafoons en open de facebookdeur naar de jonge en minder jonge mensen! Ik ben er zeker van dat ze jullie met open onderhandelingsarmen zullen ontvangen. Meer nog ik, en ongetwijfeld met mij vele duizenden Music for Life jongeren, willen jullie gerust de korte weg naar Facebook even tonen.

‘Strike for Life’ en ‘facebookstrike’. De logos heb ik intussen alvast voor jullie gemaakt. Ik ben benieuwd,

Peter Decuypere

http://www.facebook.com/pdecuypere

Facebook Community zit intussen over de 2.000 fans!

Intussen is de Facebookcommunity uitgegroeid tot een comfortabele 1.100 mensen.

Door de combinatie van de event management en de conversation management ervaring zal dit event waarschijnlijk een sold out event worden.

Omdat dit om een eigen Omerta-event gaat kunnen we nog verder aftasten waar de grenzen liggen in ‘event conversation’. De merkbeleving van Fuse Replay zal nog breder worden getrokken en de services rond het event nog uitgebreid: we werken aan deals met hotels, met restaurants en met taxibedrijven. En we hebben nog een paar frisse ideeën in onze eventhoed zitten.

De community kan je hier vinden: Fanpage Fuse Replay
De ongelooflijke faxite vind je hier: Fuse Replay site. Zet wel best even het geluid aan…

Ik ben nu eenmaal founding father van I love techno én marketeer én event manager én docent event management (jaja ik weet het… eigen lof…) en ik heb daar dus best wel een gefundeerde mening over. Daarom hierbij mijn twee belangrijkste argumenten waarom I love techno wél van naam moet veranderen of beter had moeten veranderen. Ik heb deze argumenten trouwens nog een paar maanden terug doorgegeven aan Live Nation zelf, want geloof me vrij: i love techno ligt me nog heel nauw aan het ‘hart’, en ik wil dat dit festival dus blijft bestaan! Inhoudelijk is het nog steeds een superfestival en muzikaal heel erg boeiend.

Ok, over naar mijn argumenten… Eigenlijk is er ‘één old skool marketing argument’ en ‘één new skool conversation management argument’. Want in tegenstelling tot wat vele ‘conversation management evangelisten’ beweren gaan old skool marketing en new skool conversation management wel heel mooi samen.

1. Het old skool argument: het probleem van de vlag.
Vaststelling: de naam (en dus ook het merk of de ‘brand’) I love techno dekt eigenlijk al jaren de lading niet meer. En gelukkig maar! Want dat bewijst dat I love techno met zijn tijd is blijven meegaan. Trouwens met die ‘lading’ is er helemaal niets verkeerd, wel integendeel, enkel de vlag (lees dus de naam) wordt met de jaren problematischer.

Als we naar de ‘lading’ kijken die onder die vlag zit dan zien we dat I love techno steeds de elektronische muziektrends heeft gevolgd en altijd kwalitatieve artiesten op de vijf podia in Flanders Expo heeft gebracht. Daarbij wandelend van techno naar minimal, even flirtend met ‘progressive’ en dan mooi verder gaand naar elektro en nu de laatste jaren uiteraard ook naar dubstep. Soms een beetje een zootje door elkaar, maar wel allemaal een kwalitatief zootje, op eenzame hoogte in festivalland. Techno is als naam op zich gedurende een (korte) tijd een soort verzamelnaam geweest voor dat zootje ongeregeld, of beleefder gezegd voor ‘deze steeds wijzigende en vernieuwende trends’. Op zijn minst toch tot dubstep op de elektronische scene kwam. Ik denk dat dubstep -wat ik trouwens zelf een supergenre vind- ervoor heeft gezorgd dat er binnen de ‘technomiddens’ een soort ‘back to the roots’-beweging is begonnen. Een gezonde en noodzakelijke reflectie over ‘techno’. Het verschil tussen techno, minimal en deels ook elektro met dubstep is net iets te groot en daardoor plooit techno zich nu terug tot een ‘genre’ op zich! Gelukkig blijken die reflectie en dat ‘terugplooien op zich’ niet echt beperkend te zijn, want ze zorgen ervoor dat techno zich als genre mooi muzikaal heruitvindt!

Heel boeiend allemaal maar dat maakt de naam I love techno nog net iets problematischer. De ‘vlag I love techno’ dekt de lading nog net iets minder, want techno wordt weer strakker gedefinieerd.

Maar waar ligt het probleem eigenlijk om die ‘vlag’ gewoonweg te veranderen? Volgens mij eigenlijk nergens, wel integendeel! Een naamsverandering kan net een ongelooflijke meerwaarde in zich dragen en als marketeer begin je echt wel te kwijlen van deze ‘opportunity’ zoals duidelijk zal worden uit mijn tweede argument.

2. Het new skool argument: conversation management voor gevorderden
In tijden van social media en one-to-one marketing zie ik als conversation manager een gouden kans liggen in die naamswijziging van I love techno. Je kan én moet de community erin betrekken en je kan zelf een ongelooflijke conversatie opzetten over de keuze van de nieuwe naam. Je zal trouwens merken dat bij deze naamsdiscussie ook meteen een inhoudsdiscussie zal worden gevoerd! En dat is natuurlijk goud waard voor een evenement en voor de bezielende event manager van dienst!

Op zich natuurlijk ook nog eens allemaal een fantastische promotie -dat ontkennen zou belachelijk zijn- maar volgens mij is daar helemaal niets verkeerd mee. Zolang je eerlijk en transparant converseert volgens de regels van volwassen conversation management, kan deze naams- en inhoudsdiscussie voor zowel organisator als voor de ‘social media user’ en potentiële festivalbezoeker interessant zijn en een meerwaarde in zich dragen.

‘Volwassen conversation management’ betekent trouwens dat je dus een conversatie voert op basis van gelijkwaardigheid, en dat is écht niet gemakkelijk. Dan moet je vooral heel goed weten waar jouw merk ‘inhoudelijk’ precies voor staat! Volwassen conversation management is een proef van authenticiteit! En het gevaar bestaat ook dat je heel vlug in old skool marketing vervalt en weer begint te spreken, of beter preken in termen als ‘We are proud to annouce you that….’ en ‘We know it all en je mag blij zijn dat wij bestaan en jij naar ons festival mag komen….’
Die tijden zijn voorbij in het conversation management tijdperk, en gelukkig maar. Ik zie op Facebook en Twitter een paar promotoren die het wel hebben begrepen, en they will survive.

Zo, dat waren mijn twee belangrijkste argumenten. Er zijn er wel nog een paar maar dit zou moeten voldoende zijn om mijn statement dat ‘I love techno wel van naam moet veranderen’ te ondersteunen. En het zal nu ook wel duidelijk zijn dat je niet zomaar meteen een nieuwe naam uit de mouw kan schudden. Dat druist compleet in tegen mijn bovenstaande argumenten van ‘conversation management’. Trouwens, Ben Van Alboom zijn opmerking dat de naam dan misschien wel ‘i love dubstep’ moet worden neem ik met een heel grote korrel zout en lees ik uiteraard met veel ironie. Zoals ik in mijn event management lessen immers zeg, is het kiezen van een ‘inhoudelijke naam’ wel super op korte termijn maar op lange termijn problematisch. I love techno was 15 jaar geleden een sublieme naam , net omdat de naam ‘inhoudelijk’ was en aan duidelijkheid niets te wensen over liet. Maar 15 jaar is hééééél lang binnen een jongerencultuur en dan moet je, als je wil overleven, wel nu en dan wat dingetjes bijsturen. Zoals dus het veranderen van een ‘vlag’, zodat deze weer mooi de mooie lading kan dekken!

• opnames van hoorcolleges
• conversation management

• Conversation Management Fuse Replay
• Event Management Fuse Replay